Wat hebben Jona en Israël met elkaar gemeen?
Jona betekent duif en Israël wordt ook duif genoemd in Hosea 7:10-12.
Israël had een opdracht om voor de volken een licht te zijn (Jesaja 51:4) en de Thora naar de volken te brengen, net zoals Jona dat moest doen naar Assyrië, om zo Gods Naam te verhogen.
Helaas ging Israël net als Jona de afgoden achterna. (Jeremia 2:5) Jona belandt in de zee wat een metafoor is voor de heidenvolken, chaos en dood. Zo belandde het volk meermalen in de ‘zee’ (lees ballingschap, onder de heidenvolken) omdat ze hun opdracht verzaakte. Jesaja noemt dit in 27:7: Hij heeft hen uiteengejaagd en verstrooid, een rechtsgeding tegen hen gevoerd en een verschroeiende wind uit het oosten laten komen.
Elke ballingschap (weg uit het land en moeten wonen tussen de volken) was in eerste instantie een rechtsgeding en daarna een geestelijke afdalen, weg van God. Jona doet dit afdalen drie keer (Yarad) Eerst naar Jaffo, daarna aan boord van een schip en dan in het ruim van het schip. Het is een geestelijke dood.
Elke ballingschap was duisternis voor Israël, zoals de vis ook een beeld is van ballingschap. Vanuit die benauwdheid uit roepen ze weer tot God net als Jona. Door Gods genade wordt Jona gered en door diezelfde genade mag Israël steeds weer terugkeren naar het land en de Tempel.
Net zoals Jona gered wordt door een door God gecreëerde vis, zo zal Israël en de mensheid gered worden door Jezus, de visser van mensen.
Israël moet Soekot met de volken vieren, maar net als Jona hebben ze daar niet echt zin in.
Die boom, die Jona krijgt van de Heer, verwijst ook naar het einde van Soekot, Simchat Thora waarbij men danst met de Thora. De Thora is een boom des levens voor Israël net zoals het is voor Jona want hij houdt van de Wet, wil in zijn schaduw vertoeven, maar alleen onder Jona’s voorwaarden en datzelfde is de gedachte van Israël: Regels volgens eigen inzicht, in plaats van gehoorzaamheid uit liefde voor de Vader. Slaven in plaats van vrije mensen. Andere goden dienen. God waarschuwt hen keer op keer hiervoor. Loop geen afgoden achterna en steun op eigen inzicht niet. Zoek je zekerheid bij Hem. Wat doet het huidige Israël? Zij vertrouwen op de IDF, dansen voor Boeddha in de woestijn op Simchat Thora.
Het is de jongelui niet kwalijk te nemen want ze zijn ‘het geloof’ kwijtgeraakt. Ooit danste Israël voor het Gouden Kalf. Toen liep het niet goed af en nu ook niet.
Terug naar de Thora.
De Thora is om uit te delen omdat deze vreugde geeft en een betere samenleving creëert.
Een worm eet de boom op bij Jona. Deze worm is de Tola (in het Hebreeuws) en sterft na drie dagen na de geboorte van haar kinderen en stoot daarbij een rode kleurstof uit waardoor haar kinderen ook rood zijn geworden. (Psalm 22:6 Is een verwijzing naar Jezus)
Jezus is die worm die, de oude Thora naar het kruis bracht om een vernieuwde Thora op te richten. De Wet mag op onze harten geschreven zijn.
Israël houdt echter vast aan eigen inzicht, net als Jona, en komt nauwelijks tot verootmoediging.
Ze blijven onder de boom zitten en verzaken hun taak. Geen liefde voor de volken maar willen wel graag begrip van de volken voor hun beleid. Dit is niet hoe de Vader het wil.
God laat een harde oostenwind waaien.
De oostenwind en de storm zijn metaforen voor onheil. Juist op vreugde der Wet 2023 werd dat een feit.
Exact 50 jaar na Jom Kippoer krijgt Israël te maken met een vreselijke terreuractie.
Door corrupt en verkeerd leiderschap van Netanyahu en Ben Gvir misbruiken ze de Thora. God waarschuwt in de Bijbel hier keer op keer voor, omdat ze zo onheil over zichzelf afroepen en zegt dat hun kleine kinderen zullen worden doodgeslagen, hun zwangere vrouwen opengereten. Hosea 14:1. Dat daardoor vrouwen, mannen en kinderen worden meegenomen.
Deut. 27:32: U zult moeten aanzien dat uw zonen en dochters aan een ander volk uitgeleverd worden. Met smart wacht u op hun terugkeer, elke dag opnieuw maar u staat machteloos.
Op Simchat Thora 7 Oktober (einde van de feestweek Soekot) overkomt Israël deze rampspoed. De Wet die vreugde geeft, is een farce geworden in Israël bij i.i.g. het leiderschap, met als resultaat dat de vijanden binnen komen, een oostenwind.
Dat wil niet zeggen: eigen schuld dikke bult maar wel dat wij moeten bidden voor verootmoediging van de Joodse bevolking. Israël, de Jona van het Midden -Oosten moet zich bekeren! Wraak roept enkel wraak op en eindigt met nog meer geweld. Wat niet wil zeggen dat ze Hamas niet mogen uitroeien.
Zijn wij beter dan Israël? Zeker niet. Ook wij mogen ons verootmoedigen omdat ook wij afgoden achternalopen. Geld is een belangrijke drijfveer geworden in het leven van veel gelovigen. Onze economie is gebaseerd op nooit genoeg. Ook onze geestelijke leiders zijn niet altijd even eerlijk. Laten we vooral naar onszelf kijken en niet oordelen over een ander.
In Zacharia 1:15 zegt God dat Hij boos is op de heidenvolken, Hij was een beetje boos op Israël maar zij hebben het erger gemaakt, een ernstige aanklacht.
We mogen naast ze staan om de weg te wijzen naar de vrede en liefde die Jezus heet. Liefde hebben voor Israël want zij zijn en blijven onze broeders en geenszins blij zijn met- of wachten op hun onheil anders zijn we niet beter dan Jona.
Psalm 119: Gelukkig wie de volmaakte weg gaan en leven naar de wet van de Heer
Gelukkig wie Zijn richtlijnen volgen
Hem zoeken met heel hun hart
Zij bedrijven geen onrecht
Maar gaan de wegen die Hij wijst
* Israël heeft nooit langer dan 80 jaar in het land gewoond. Elke keer deed de Heer ze weer verdrijven om hun afgoderij. Ze wonen er nu sinds 1948 en zijn we in 2023, 75 jaar verder. Men houdt zijn hart vast. Halen we de 80 en meer of worden we er weer uitgegooid.?